Zeeboerin

Teun maakt de kachel aan. Krabbelt Mol over zijn kop. Zet koffie. Klopt de melk. Zo gaat het elke morgen. Een poëtisch verhaal in tekst en beeld. Over Teun, leven van het land en de liefde. Natuurlijk ook over de liefde. Loopvis zou Loopvis niet zijn als er geen extra laag aan het boek zou worden toegevoegd; met handmatige aanvullingen zoals stempels en een envelopje krijgt het boek nog meer diepte en karakter. De vele aandacht levert een boek op dat je laat herinneren aan vroeger, toen je een flapje optilde in een boek en nóg een verscholen plaatje ontdekte. Maar aan de andere kant vertelt het boek ook een nieuw verhaal over de speelse en zware kanten van het leven. Daarmee heeft het boek iets vertrouwds, bijna nostalgisch, maar voelt het ook vernieuwend.